Onbeantwoorde liefde: de pijn van iemand lief te hebben als het eenzijdig is

Jovo Jovanovic

Onbeantwoorde liefde: de pijn van iemand lief te hebben als het eenzijdig is

Door Samantha Bun 11 december 2014

Van iemand houden is een van de meest kwetsbare posities waarin je kunt zijn. Je opent je hart voor een andere persoon en je beste wens is dat hij of zij in ruil daarvoor van je houdt.

Helaas is het leven geen film van Nicholas Sparks; liefde wordt niet altijd beantwoord, en het eindigt niet altijd in een lang en gelukkig leven.

Ik moest deze harde waarheid leren kennen, en de kans is groot dat je dit leest omdat je dat ook hebt gedaan.



Soms is liefde geen gevoel dat je jezelf oplegt; het gebeurt gewoon.

Wanneer je meer tijd met een ander mens doorbrengt, stel je jezelf bloot aan wie hij of zij is - alle eigenaardigheden, ervaringen uit het verleden, wat hem of haar gelukkig of verdrietig maakt, dromen en ambities in het leven, gebreken en de diepten van zijn of haar hart.

meest comfortabele string sandalen

En jij, in ruil daarvoor, onthult je diepste geheimen en verlangens. Ze weten wat er nodig is om je aan het lachen te maken of je speciaal te voelen, en je bouwt samen nieuwe herinneringen op die elke kwelling uit het verleden zoveel gemakkelijker te verdragen maken. Je voelt je hoopvol en voordat je het weet, ben je verliefd.

Het is een ongelooflijk kwetsbare positie, want voor mij betekent iemand liefhebben dat je delen van jezelf weggeeft die je voor de rest van de wereld afsluit.

We hebben allemaal verhalen waar we ons rustig aan vastklampen en als je dit eindelijk aan een ander kunt onthullen, is dat een echt teken van vertrouwen en een heel nieuw niveau van intimiteit.

Alles verandert op het moment dat je anders naar een persoon kijkt. Je begint ingewikkelde details op te merken die je voorheen niet zag, zoals de ronding van zijn of haar lippen, de fronslijn boven zijn of haar wenkbrauwen en de manier waarop hij of zij lacht.

Je beseft hoeveel je van deze persoon houdt en wat je zou doen om bergen voor hem of haar te verzetten. Dan begint je hart te trillen, vingers beginnen te trillen en het dringt tot je door dat de volgende stap niet gemakkelijk zal zijn - de verklaring.

Dit is het engste deel. Je bevrijdt je ziel en morst, of sterft in pijn om je relatie te redden. Als je zeker weet dat hoe je je voelt wederzijds is, is er absoluut geen risico aan verbonden. Anders is het een ondraaglijke ervaring waardoor je zou kunnen wensen dat je door een vrachtwagen werd geraakt.

Het deel waar hij of zij je vertelt dat hij of zij niet hetzelfde voelt of je om welke reden dan ook niet kan daten of niet klaar is om een ​​relatie te hebben, kan pijnlijk zijn om te horen. Maar de reden is niet relevant - het is nog steeds f * cking sucks.

Afwijzing is niet mooi. Het doet zeer. Het veroorzaakt een aanval van tranen, verdriet en zelfhaat. Dit is het deel waar je verbrijzelde hart vragen begint te stellen als: 'Waarom houdt hij / zij niet van mij?' en je brein doet dit bullsh * t ding waar het antwoordt met: 'Ik ben niet goed genoeg' of 'Ik ben niet lief' of 'Ik ben waardeloos'.

Voor je het weet, zit je in een joggingbroek met een bak ijs en meld je je ziek om te werken omdat je niet uit bed kunt komen. Afwijzing kan immobiliseren.

Vervolgens heb je te maken met het 'elkaar ruimte geven'-ding, zodat je vrienden kunt blijven of' elkaar nooit meer zult zien 'omdat het lastig is. Het is bijna een breuk! Vervolgens rouw je om diens afwezigheid en vraag je je af of hij of zij ook aan jou denkt.

met wie eindigt de bachelorette

Dan word je nog depressiever door de gedachte dat je helemaal emotioneel bent terwijl hij of zij waarschijnlijk af is met iemand die beter is. Dan vraag je je af of hij of zij er iets om geeft, zelfs maar een klein beetje. En dan heb je medelijden met jezelf.

Na wat tijd om te rouwen - weken of misschien zelfs maanden -, kun je 's ochtends wakker worden en weer helder ademen omdat het niet zoveel pijn deed.

Je begint het 'Ik werk aan mij'-ding en het leidt je een beetje af, maar er kan een nummer op de radio komen dat je aan hem of haar herinnert, of iemand vraagt ​​je naar die persoon, en de pijn bloedt door de scheuren van je hart om te proberen te herstellen.

Je wilt hem of haar gewoon bellen om te zien hoe hij of zij is, maar misschien is dat te veel. Je hebt nieuws om met deze persoon te delen, zoals een nieuwe baan of iets interessants dat is gebeurd, maar misschien is dat ook te veel.

Het ergste dat kan gebeuren, is een terugval. En je zit vast met het gevoel van 'zal dit ooit beter worden?'

Je gaat verder met je leven, bang dat je je hart nooit meer op die manier zult openen. Je bent ook bang dat niemand je hart opnieuw kan stelen.

Misschien zal de zon op een dag over de donkere wolken schijnen en heb je je momenten van hoop en geloof - hoop dat het snel beter zal worden en geloof dat het allemaal logisch zal zijn.

Je begreep het niet, omdat jullie in jullie ogen een niet te stoppen kracht en een geweldig liefdesverhaal zouden zijn geweest. Je zou willen dat hij of zij de prachtige wereld door je lenzen kon zien - een romance die verstrikt is in verhitte debatten, slechte gevechten en gepassioneerde seks.

De waarheid is dat hij of zij het nooit zal begrijpen. Hij of zij zal nooit begrijpen hoe gelukkig je hem of haar had kunnen maken of hoe het voelt om van je gehouden te worden. En dat is uiteindelijk het meest trieste van dit alles.